Martes Santo

 

PRIMEIRA LECTURA

Lectura do libro do profeta Isaías 49, 1-6

Eu convértote en luz das nacións,

e serás a miña salvación ata o confín da terra

 

1Escoitádeme, pobos da costa, facédeme caso nacións afastadas.

O Señor chamoume desde o seo, desde as entrañas da miña nai repetiu o meu nome.

2Puxo na miña boca coma unha espada afiada, escondeume na sombra da súa man,

converteume en frecha escolleita, gardoume na súa alxaba,

3e díxome: "Ti es o meu servo, Israel, de ti virame a sona".

4Pero eu dicía: "Cansei en balde, consumín a miña forza para nada,

pero a miña sentencia está onda o Señor, e a miña recompensa onda o meu Deus.

5cSerei glorificado coa presenza do Señor, e o meu Deus será a miña forza".

5Pois agora ‑fala o Señor que desde o seo da nai me formou para ser oseu servo,

para facer volver onda El a Xacob e para que Israel se xunte con El‑:

6"é moi fácil para ti ser o meu servo,

restablecendo as tribos de Xacob e facendo volver os protexidos de Israel,

pois convértote en luz das nacións,

e serás a miña salvación ata o confín da terra".

 

 

SALMO     70, 1-4a. 5-6ab. 15. 17

R. A miña boca pregoa a túa salvación, Señor.

 

1En ti, Señor, acóllome,

que endexamais non me vexa confundido.

2Pola túa xustiza, líbrame, deféndeme,

inclina o teu oído e sálvame.

3Se ti a rocha do meu refuxio

sempre disposta para salvarme:

Ti que es a miña forte cidadela.

 

4Rescátame, meu Deus, do poder dos malvados,

5Ti es, Señor, a miña esperanza,

a miña confianza, Señor, desde a mocidade.

6Desde o nacemento apóiome en ti,

desde o seo materno ti es o meu amparo.

 

15A miña boca pregoa a túa xustiza,

a túa salvación, o día enteiro.

Aínda sen as poder contar.

17Desde a mocidade ensínasme ti, Deus,

e aínda hoxe eu canto os teus prodixios.

 

 

 

VERSÍCULO ANTES DO EVANXEO

Salve, noso Rei, obediente ao Pai;

fuches levado á crucifixión,

coma un año manso á matanza.

 

EVANXEO

Lectura do santo evanxeo segundo san Xoán  13, 21-33. 36-38

Un de vós hame de entregar...

Non cantará o gal, antes que me negues tres veces

 

21Dito isto, Xesús turbouse no seu interior e declarou abertamente:

‑Con toda verdade volo digo: un de vós hame de entregar.

22Os discípulos miraban uns para outros, sen saberen de quen falaba. 23Estaba recostado no peito de Xesús un dos seus discípulos, aquel a quen Xesús amaba. 24Entón Simón Pedro fíxolle un aceno, para que lle preguntase a quen aludía. 25Daquela el, así apoiado no peito de Xesús, preguntoulle:

‑Señor, ¿quen é?

26Xesús respondeulle:

‑É aquel a quen eu lle vou dar o pan mollado.

E mollando o pan, deullo a Xudas, o de Simón Iscariote. 27E naquel instante, xunto co pan, entrou nel Satán. Entón díxolle Xesús:

‑O que vas facer, faino axiña.

28Ningún dos que estaban sentados á mesa comprendeu por que lle dixera isto. 29Algúns coidaban que, ó ter Xudas a bolsa do diñeiro, dicíalle Xesús: "merca o que precisamos para a festa", ou que lles dese algo ós pobres. 30El, collendo o pan, saíu axiña. Era de noite.

31Cando saíu, dixo Xesús:

‑Agora queda glorificado o Fillo do Home e Deus queda glorificado nel. 32Se Deus queda glorificado nel, tamén Deus o glorificará a el e hao glorificar axiña. 33Meus fillos: só un pouquiño estarei convosco. Habédesme buscar, pero, como lles dixen ós xudeus, dígovolo a vós agora: "onde vou eu, vós non podedes vir".

 

36Simón Pedro preguntoulle:

‑Señor, ¿onde vas?

Xesús respondeulle:

‑Onde eu vou non podes ti seguirme agora, seguirasme despois.

37Pedro replicoulle:

‑¿Por que non podo seguirte agora? Estou disposto a dar a miña vida por ti.

38Xesús respondeulle:

‑¿Que ti darás a túa vida por min? Con toda verdade cho aseguro: non cantará o galo, antes de que me negues tres veces.